หลวงตาสอน
ธรรมะมีเอาไว้ปฏิบัติ ไม่ได้มีเอาไว้ให้อ่าน
มีเรื่องเล่า
ที่วัดแห่งหนึ่ง มีหลวงตาและหลวงพี่บวชใหม่ ดีกรีหนุ่มนักเรียนนอก เมื่อเรียนจบ
ตั้งใจจะบวชให้โยมแม่สักพรรษาหนึ่ง ตัดสินใจ มาบวชที่วัดต่างจังหวัด
ที่วัดแห่งนี้มีหลวงตาอยู่เพียงแค่รูปเดียว ในวัดจึงดูเงียบเหงา ซึ่งแตกต่างจากวัดในตัวเมือง
หลวงพี่ใหม่หลังจากบวชได้ไม่นาน เริ่มรู้สึกเหงา เมื่อมีเวลาว่างๆก็เอาหนังสือธรรมะมาอ่าน
ท่องสวดมนต์ กวาดขยะ จนในที่สุด ก็เริ่มรู้สึกเบื่อหน่าย กับการทำอะไรซ้ำๆ เดิมๆ จากเดิมตั้งใจจะบวชสักพรรษา
พอบวชแล้ว รู้สึกผิดหวัง ไม่เหมือนอย่างที่ตนคิดเอาไว้ อยากจะย่นระยะเวลาให้เหลือเพียงแค่
๑๕ วัน
วันหนึ่ง
หลวงตาไม่สบาย พระใหม่ไม่เห็นหลวงตาออกมาฉันข้าว อดสงสัยไม่ได้ เลยถามญาติโยม
ได้ความว่า หลวงตาไม่สบาย พระใหม่หายาอย่างดี ถวายหลวงตา เวลาผ่านไป ๓ วัน
พระใหม่ก็สังเกตเห็นว่า
อาการหลวงตาน่าจะหายดีแล้ว
“หลวงตาได้ฉันยาหรือยังครับ”
พระใหม่ถาม
“ผมอ่านฉลากแล้ว
ตอนเช้าก็อ่าน ตอนเที่ยงก็อ่าน ตอนเย็นก็อ่าน แต่ ไม่ได้ฉัน” หลวงตาตอบ
“อ้าว”
พระใหม่อุทาน
“แค่อ่านฉลากมันจะหายป่วยได้ไง
หลวงตา มันต้องฉันยาด้วย ใครที่ไหนเขาทำกัน” พระใหม่ พูดเชิงตำหนิขึ้นมา
สักพักหลวงตา
อ่านฉลากอีกรอบ หลวงตาบอกว่า “ธรรมะในพุทธศาสนาก็เหมือนกัน อ่านแค่ตำรา
ไม่ทำให้หายทุกข์ หายจากความเบื่อหน่ายได้หรอก มันต้องเอามาปฏิบัติ” ทันใดนั้น
หลวงตาก็ฉันยา “ไอฉันยาเดี๋ยวก็หาย เบื่อหน่ายแล้วเป็นทุกข์ ปฏิบัติธรรม
เดี๋ยวมันก็หาย” แต่คำพูดนี้ ทำให้พระใหม่ได้แสงสว่าง จากที่ตั้งใจเอาไว้จะบวชแค่
๑๕ วัน ก็เลยตัดสินใจบวชครบ ๑ พรรษาเหมือนเดิม
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น